पोहोर साल लागेको चोट
अझै निको भएको थिएन,
फेरि गहिरो चोट दिएर गयो बाढी ।

भेलसँगै घर मात्रै बगेन,
सपनाहरू बगे,
बाँकी ऋण बग्यो,
उठाउनुपर्ने धन बग्यो ।

त्यति मात्रै होइन,
पोहोरको बाढीले बगाएका आफन्तको
सम्झनाले पिरोलेको मन पनि बग्यो,

बिहान कोरी बाटी गरेर
स्कुल पठाएका नानीहरू
फर्किएर आउँदा आमा–बा भेटेनन्,
कतिको स्कुलसँगै
सपनाहरू बगे,
किताबहरू बगे,
भोलिको उज्यालो बग्यो ।

आगोमा उम्लिरहेको भातसँगै
मान्छे बग्यो,
ग्याससँगै लास बग्यो ।
तर,
यहाँ लास तैरिहरयो
बगिरह्यो
मान्छेलाई लासको उद्धार होइन,
ग्यास चाहिएको रहेछ

खाई नखाई जोडेको
एक आना सुन थियो,
त्यो पनि सँगै बग्यो ।

बग्दै–बग्दै आएको नारायणीले
अब तेरो ठेगाना यही हो है
भन्दै किनार लगाइदिँदा,
त्यही सुन पनि
लास लुछ्ने हातहरूको
निसाना बन्यो ।

हुन त,
जिउँदो हुँदा बाँच्न नदिने समाजले
मरेपछि पनि
मर्न नदिने रहेछ ।

यहाँ बाढीले मात्रै
घर बगाएको होइन,
मान्छेको सपना बगाएको छ,
मेहनत बगाएको छ,
सम्बन्ध बगाएको छ,
आशा बगाएको छ।

भोटेकाशी बगिरहेछ,
पानी मात्रै होइन,
विवशता पनि ,
मौनता बगिरहेछ,

अनि
जिउँदोहरुको व्यवार देखेर
लासले सोच्दो हो,
बाढीले आखिर
के–के बगाउँछ ?
घर ?
धन ?
सपना ?

कि ?

मान्छेभित्र बाँकी रहेको
मान्छेपन पनि ?